تاریخچه کراوات

هنگام پوشیدن کت و شلوار رسمی، پوشیدن کراوات زیبا نه تنها زیباست، بلکه به افراد حس ظرافت و وقار می دهد. با این حال، کراواتی که نماد تمدن است از غیر تمدن تکامل یافته است. قدیمی ترین کراوات ها را می توان به امپراتوری روم باستان ردیابی کرد. در آن زمان سربازان روسری بر سینه خود می انداختند که از آن برای پاک کردن شمشیرها استفاده می شد. در طول نبرد، شمشیرها را به سمت روسری ها بکشید تا خون روی آنها پاک شود. بنابراین، بیشتر کراوات های مدرن از الگوهای راه راه استفاده می کنند که از این موضوع نشات گرفته است.

کراوات روند توسعه طولانی و جالبی را در بریتانیا تجربه کرده است. معلوم شد که بریتانیا یک کشور عقب مانده بلندمدت است. در قرون وسطی، انگلیسی ها از خوک، گاو و گوشت گوسفند به عنوان غذای اصلی خود استفاده می کردند و هنگام غذا خوردن از چاقو، چنگال و چوب غذا استفاده نمی کردند، بلکه آنها را با دست می گرفتند. یک قطعه بزرگ را بردارید و آن را در دهان خود بجوید. به دلیل ابزار شیک بدون اصلاح، مردان بالغ ریش های نامرتب دارند و هنگام غذا خوردن، ریش های خود را با آستین پاک می کنند. زنان اغلب مجبورند چنین لباس های چرب را برای مردان بشویند.

پس از اینکه زحمت کشیدند، اقدام متقابلی ارائه کردند. یک تکه پارچه زیر یقه مرد آویزان کنید که با آن می توان هر لحظه دهان او را پاک کرد و در عین حال چند سنگ کوچک روی کاف میخکوب کرد. وقتی دهان خود را پاک می کنید، سنگ می خراشید. با گذشت زمان، مردان بریتانیایی رفتار غیرمتمدنانه خود را تغییر داده اند و پارچه های آویزان شده زیر یقه و سنگ های کوچک روی سرآستین ها به طور طبیعی به ضمائم سنتی پیراهن های مردانه بریتانیایی تبدیل شده اند. بعداً به یک زیور محبوب تبدیل شد - کراوات دور گردن و دکمه های سرآستین و به تدریج تبدیل به یک سبک محبوب در جهان شد.

انسان ها از چه زمانی شروع به بستن کراوات کردند، چرا کراوات می بستند و اولین کراوات ها چه بوده اند؟ تأیید این سؤال دشوار است. از آنجا که مطالب تاریخی که کراوات را ثبت کرده اند کم است، شواهد مستقیمی برای بررسی کراوات وجود ندارد و افسانه های زیادی در مورد منشأ کراوات وجود دارد و همه نظرات متفاوتی دارند. به طور خلاصه، عبارات زیر وجود دارد.

تئوری حفاظت از کراوات بر این باور است که کراوات از آلمانی ها سرچشمه گرفته است. آلمانی ها در کوه های عمیق و جنگل های قدیمی زندگی می کردند. روی موهایشان خون می نوشیدند و برای گرم و سردی پوست حیوانات می پوشیدند. برای جلوگیری از افتادن پوست ها طناب های کاهی به گردن می بستند و پوست ها را می بستند. به این ترتیب باد نمی تواند از گردن وارد شود که نه تنها گرما را حفظ می کند و از باد محافظت می کند، بلکه طناب نی دور گردن آنها توسط غربی ها کشف شد و به تدریج به کراوات تبدیل شد.

برخی دیگر معتقدند که این کراوات از ماهیگیران کنار دریا نشات گرفته است. ماهیگیران برای ماهیگیری به دریا رفتند. چون دریا باد می‌وزید و سرد بود، ماهیگیران برای محافظت در برابر باد و گرم شدن کمربند به گردن خود بستند و کم‌کم کمربند تبدیل به تزئین شد. حفاظت از بدن انسان برای انطباق با محیط جغرافیایی و شرایط اقلیمی آن زمان عاملی عینی در تولید کراوات است. این نوع طناب و کمربند حصیری ابتدایی ترین کراوات است.

نظریه تابع کراوات معتقد است که منشاء کمربند تمامیت ارضی به دلیل نیازهای زندگی مردم است و هدف خاصی دارد. در اینجا دو افسانه وجود دارد. اعتقاد بر این است که کراوات از پارچه زیر یقه مردان بریتانیایی برای پاک کردن دهان مردان به وجود آمده است. قبل از انقلاب صنعتی، بریتانیا نیز یک کشور عقب مانده بود. هنگام خوردن گوشت، آن را با دستان خود می گرفتید و سپس آن را به صورت تکه های بزرگ به دهان خود می گرفتید تا آن را بجوید. مردان بالغ با ریش محبوب شدند و جویدن تکه های بزرگ گوشت ریش آنها را چرب می کرد. فقط آن را با آستین های خود پاک کنید.

زنان برای مقابله با رفتار ناپاک مردان، پارچه ای را زیر یقه مردان می آویزند تا دهان خود را پاک کنند. با گذشت زمان، پارچه زیر یقه به ضمیمه سنت پیراهن مردانه بریتانیایی تبدیل شده است. پس از انقلاب صنعتی، بریتانیا به یک کشور سرمایه داری توسعه یافته تبدیل شد. مردم در مورد غذا، پوشاک، مسکن و حمل و نقل بسیار خاص بودند و پارچه های آویزان شده زیر یقه آنها تبدیل به کراوات می شد.

افسانه دیگری حاکی از آن است که در زمان امپراتوری روم، ارتش برای اهداف عملی مانند محافظت در برابر سرما و گرد و غبار از کراوات استفاده می کرد. زمانی که ارتش برای جنگ به جبهه می رفت، همسران روسری هایی شبیه به روسری های ابریشمی را به گردن همسر و دوستان خود می آویختند و در زمان جنگ از آن برای پانسمان و بند انداختن خونریزی استفاده می کردند. بعدها برای تشخیص سربازان و شرکت ها از رنگ های مختلف روسری استفاده شد که تکامل یافته و به ملزومات امروزی پوشاک حرفه ای تبدیل شد.

تئوری تزئین کراوات معتقد است که منشأ کراوات بیان احساس زیبایی انسان است. در اواسط قرن-17، یک سواره نظام کروات در ارتش فرانسه با پیروزی به پاریس بازگشت. لباس‌های متحدالشکل قدرتمندی پوشیده بودند، روسری به گردنشان بسته بود، رنگ‌های متنوع، بسیار زیبا، و هنگام سوار شدن بر اسب‌ها بسیار پرانرژی و باشکوه به نظر می‌رسیدند.

برخی از پلی‌بوی‌های پاریسی که عاشق همگام شدن با مد هستند، آن را دیدند و آن‌قدر علاقه‌مند شدند که از آن پیروی کردند و روسری را دور یقه‌هایشان بستند. فردای آن روز وزیری به دادگاه رفت و شال سفیدی به گردنش بست و پاپیون زیبایی از جلو بست. پادشاه لوئی چهاردهم وقتی آن را دید بسیار قدردانی کرد و اعلام کرد که پاپیون نشانه اشرافیت است و به طبقه بالا دستور داد که اینگونه لباس بپوشند.

به طور خلاصه، نظریه های زیادی در مورد منشأ کراوات وجود دارد که هر کدام دیدگاه خاص خود را دارند و متقاعد کردن یکدیگر دشوار است; اما واضح است که این کراوات از اروپا سرچشمه گرفته است. کراوات محصول رشد مادی و فرهنگی جامعه بشری تا حدی است، محصولی (فرصت) که رشد آن تحت تأثیر پوشنده و مشاهده کننده است.

مارکس می‌گوید: «پیشرفت جامعه، جست‌وجوی زیبایی توسط انسان است». در زندگی واقعی، انسان ها برای زیباتر کردن خود، کاملتر و جذاب تر کردن خود میل دارند که خود را با اشیایی که طبیعت ارائه می دهد یا با اشیاء ساخته دست بشر تزئین کنند، منشا کراوات به خوبی گویاست.

در سال 1668، لویی چهاردهم پادشاه فرانسه مزدوران کروات را در پاریس بازرسی کرد. کراوات های پارچه ای که بر یقه افسران و سربازان مزدور بسته می شد، قدیمی ترین کراوات ثبت شده در اسناد تاریخی بود. تاریخ کراوات آغاز شد. از آن پس، گلی ماندگار و خیره کننده در تاریخ فرهنگ لباس شکوفا شد.

در زمان سلطنت لویی چهاردهم فرانسه، به دلیل نفوذ لباس های نظامی رومی، ائتلاف سلطنتی کروات به تدریج با لوله های توری و گره های ساده در یقه به عنوان تزئین محبوب شد. این کراوات فرانسوی است که از کلمه کروات گرفته شده است. به تدریج پاپیون اصلی با یک یقه یقه اسکی کوچکتر با روفل جایگزین شد.

در آن زمان بستن یک نوار مشکی بلند در پایین یقه مد بود. بعدها، کراوات شروع به گسترش کرد و این سبک برای نزدیک به یک قرن رایج شد. در سال 1930، شکل کراوات به تدریج به شکل امروزی درآمد. در سال 1949 طبق مقررات آن زمان، آقایان بدون کراوات نمی توانستند وارد مراسم رسمی شوند و آرام آرام کراوات به نماد خاصی از موقعیت اجتماعی تبدیل شد و به این ترتیب محبوب شد.

می توان گفت کراوات و کت و شلوار برادر دوقلو هستند. تولید و توسعه کراوات ارتباط تنگاتنگی با تغییرات لباس مردان در اروپا در قرن هفدهم دارد. مردان اروپایی قرن هفدهمی از شلوار، گوشواره، پیراهن‌های ژولیده گلدار، مخمل، مدل‌های موی فر بلند و کلاه کوچکی استفاده می‌کردند که با چوب لبه‌دار بالا گرفته می‌شد.

پیراهن در داخل به عنوان لباس زیر پوشیده می شود، یقه آن کاملاً آراسته است، یقه بلند دارای دایره توری است، یقه آن با روکش های زیبا گلدوزی شده، یقه تا شده و به شکل اکلیل تا شده و این یقه ها نمایان است. ، از روی کت قابل مشاهده است. روی پیراهن یک جلیقه بود، سپس یک کت کوتاه، جوراب ساق بلند و شلوار تنگ.

این نوع لباس‌های پر زرق و برق در آن زمان شیک‌ترین لباس‌ها در میان اشراف بود. این لباس زنانه و ظریف بود و یک لباس مردانه معمولی به سبک "روکوکو" بود. مردانی که این نوع لباس ها را می پوشند "تنها با زنان متفاوت هستند زیرا چرخ نخ ریسی ندارند." در آن زمان مردم برای دگرگونی پوشاک مردانه همه جور تلاش می کردند، اما نتیجه بی فایده بود.

تا زمانی که انقلاب بورژوازی فرانسه در قرن هجدهم پایان زندگی اشراف دربار را اعلام کرد، مردان لباس های شیک را کنار گذاشتند و به لباس های ساده و ساده تبدیل شدند. در آن زمان، لباس‌های امپراتوری شبیه لباس‌های تاکسیدو رایج بود: بالاتنه کمر بلند، دامن به‌طور طبیعی آویزان، یقه بزرگ و آستین‌های فانوس، لباس کوچک زیر سینه، یقه پیراهن زیبا از بین رفته بود، به جای آن یک یقه تا شده جایگزین شده بود. یقه، جلوی یقه تا شده کراوات ابریشمی یا پاپیون مشکی.

کراوات به شکل روسری است که از کتان سفید، پنبه، ابریشم و... دو بار دور گردن می پیچند و جلوی یقه آن را ضربدری می کنند و سپس آویزان می کنند یا به پاپیون می بندند. این را می توان در رمان فرانسوی «کراوات» مشاهده کرد: «یقه ژاکت سبز تیره اش بسیار بالا بود، جلیقه بنفش نانجینگ به تن داشت و یک کراوات ابریشمی مشکی پهن سه بار دور گردنش پیچیده بود». گفته شده که. شاعر بایرون در مورد نحوه بستن کراوات بسیار خاص بود. تا زمانی که او از سبک راضی بود، کراوات هایی که کنار گذاشته شده بودند مانند کوه روی هم انباشته شده بودند. در آن زمان زنان نیز کراوات می بستند. پرنسس آن دوست داشت روبان های مشکی و کراوات توری را برای ایجاد پاپیون های زیبا و منحصر به فرد ترکیب کند.

در حدود سال 1850، کت و شلوار به عنوان لباس ورزشی پذیرفته شد. در حدود سال 1870، مردم شروع به پوشیدن کت و شلوار کردند، و کراوات مد شد، یک اکسسوری ضروری برای ست کردن با کت و شلوار. بر اساس تحلیل برخی از کارشناسان لباس، کراوات درست مانند کرست و دامن، ویژگی های جنسیتی افراد را نشان می دهد، نمادی از دو حس مسئولیت پذیری منطقی است و بازتاب یک دنیای روحانی جدی و قانونمند است که دقیقاً همان چیزی است که مردان در آن زمان به عمد دنبال می کردند. از.

در این زمان شکل کراوات کمربند مانند است که معمولاً به صورت مورب بریده می شود و داخل آن خطی است که طول و عرض آن متفاوت است و رنگ آن عمدتاً مشکی است. اولین گره کراوات در سال 1868 در انگلستان اختراع شد. این نماد هنرمند در پایان قرن 19 بود. در آن زمان، شکل کراوات اساساً بر زمان حال تأثیر می گذاشت.

در پایان قرن نوزدهم، کراوات به ایالات متحده معرفی شد. آمریکایی ها کراوات زهی (یا کراوات گاوچرانی) را اختراع کردند و کراوات بند مشکی یک اکسسوری معمولی برای آقایان غربی و جنوبی آمریکایی قرن نوزدهم بود. بعداً نوعی بند ریسمانی وجود داشت که با یک حلقه فلزی کشویی ثابت می شد که به آن کراوات پل می گویند.

اکنون کراوات اساساً از سبک نواری در پایان قرن نوزدهم پیروی می کند. به صورت مورب با زاویه 45 درجه، با پارچه آستر و آستر ابریشم در داخل برش داده شده است. استانداردهای خاصی برای طول و عرض وجود دارد و الگوهای رنگی مختلفی وجود دارد. پس از قرن‌ها تکامل و پیشرفت، با پیشرفت تمدن، کراوات هنری و ظریف‌تر شده و از نظر سبک و رنگ، زیباتر و زیباتر می‌شود.